آخرین برگ از احساس و ویژگی هایی که باید دور ریخته شود را مینویسم و آخرین لحظاتی که دارند میروند تا دورانی دیگر از زندگانی مرا پایان بخشند روی کاغذ می آیند.دیگر آن شور و شوق و احساسات متمایز دختر بچه ی شلوغ و پر و سر و صدا در من شعله نمیکشد و تکرار نخواهد شد

میگویند به سن قانونی رسیده ای نمیدانم اما هر چه که هست اطمینان دارم که باید خیلی چیز ها را فراموش کنم باید آن احساس و آن دورانی که خودم اسمش را گذاشتم جاهلیت و از آن منزجرم را زیر حجم عظیمی از خاطراتم مدفون کنم.

میگویند 18 ساله شده ای خیلی کارها را باید فراموش کنم و جمع زیادی  از آدم ها که خاطرات قشنگی نیز از آنها دارم جز نامی نباید در ذهنم باقی بمانند

عجیب پس روز تولدم به عده ای علاقه ی خاص و ویژه ای پیدا کردم و از عده ای متنفر شده ام.هر چند برای آدم نوستالوژیک و خاطره بازی مثل من همه آدم ها و خاطراتشان عزیز است و دوست داشتنی

عجیب دلتنگ گذشته و خاطراتش هستم و بدجور دلتنگ محسن.از محسن زیاد برایتان گفتم در خاطرتان هست.عجیب دلتنگش هستم

اما عده ای نیز تا عمر دارم نام و یادشان از ذهنم پاک نمیشود و صدای پر مهرشان همیشه در یادم میماند.

تما م کردن مطلب برای آدم خاطره بازی چون من که خاطرات عجیب  همیشه آزارش میدهند سخت است اما

آخر اینکه حیقیقی ترین مجازیه دوست داشتنی من مریم (فشندی)گلم که عاشقانه می پرستمش

 و کسی که بهترین لحظات از اوست حسین(جعفریان) نازنینم که بسیار دوست داشتنی است برایم

حسین گلم:

رموز مستی و رندی ز من بشنو نه از واعظ

که با جام و قدح هر دم و ندیم ماه و پروینم

(هر جا که باشم این یک بیتی که تو بهم گفتی یااااااااااااااااادم نمیره)

نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم مهر 1388ساعت 20:13 توسط دختر آریایی| |